მოდით, ქებით შევამკოთ
ჩვენი სიტყვა, ქართული,
დედა ენის კაბადონს
ვარსკვლავებად დართული.
თუნდაც წვიმა ავიღოთ,
ციდან ცვართა დინება,
სიტყვა ნაირ-ნაირი
როგორ ეფოფინება,
როგორ ესხარტულება
და როგორ ეფერება,
თურმე ასზე მეტი გვაქვს
წვიმის დასახელება.
როცა მზეა და თან წვიმს,
ვამბობთ - მზე პირს იბანსო,
როცა წვრილად წამოწვიმს,
მაშინ ვიტყვით - წინწკლავსო.
ვამბობთ - წამოშხუმფლაო,
მეჩხერად თუ გვაწვიმა,
ღვაფი - მსხვილი წვეთია,
ნიჟი - სულ პაწაწინა.
თქორი, ფრუტი, მანანა,
არის რბილი წვიმები,
ციდან ჩამოცვენილი
მარგალიტის მძივები.
ზოგი აბეზარია,
გულისგამაწვრილები,
ჟანტია და ჟიჟმატი
ამნაირი წვიმები.
დახეთ, რა დაწვრილებით
არის ჩამოწერილი,
ხანგრძლივია - ლელეხი,
ხანმოკლეა - გერილი.
ნელი წვიმა - ჟუჟუნა,
ჩქარი წვიმა - ისხარი,
ხოლო თუ გაავდარდა
და მოირღვა ცის კარი,
ასეთ წვიმებს დავარქვით
სიტყვა ნაირფერადი,
რეში, თქეში, ღვართქაფი,
დელგმა, ცაიერადი,
ჩქაფი, კოკისპირული,
ნავერღვენა, ქაშანი,
ჟგეთა, თოროხაპანი,
თავსხმა და არაზანი.
კიდევ დიდხანს იქნები
ჩამოთვლაში გართული...
აი ასე მდიდარი
არის ენა ქართული.


