|
უცდი, დაღლილო და დაქანცულო, სხვა ზარს გარდაუვალ ქვეყანიდან. უკვე ღვინოს წუნობ და ქალს წუნობ - ყალბს და უნაიროს ვეღარ იტან!
განსხვავებულ ჭიქით ფრთხები, სულში შემოდგომის გემო არი, ისე მოსაწყენად იკითხები, როგორც წაკითხული მემუარი.
ლექსის მოქუფრული ცა ზეფირობს. მაისს გაიხსენებ, იმ წვიმიანს, როგორც დავიწყებულ საზეპიროს.
და თუ ზამთრისპირულ ქარს აიტან... აწი მოგონებებს ეღლაბუცე აწმყოს გახუნებულ არსაიდან.
მტვერს და ჰაერს შეერიე, წლები ბარგივით რო ჩაწყობილა, და იმ ფუფუნებას შეელიე, რაც არ იქნება და, არც ყოფილა... |


