|
ნუ, ნუ მაყვედრი, რომ ყოველს ჩვენგანს ხელსა ვაწვდიდი მეგობრობისას, რომ უარვყოფდი ჩემთ მოძმეთ შორის სულის სიმდაბლეს, შხამსა მტრობისას…
ჭირში თუ ლხინში წინ მიმიძღოდა… გული თრობილი მის წმინდა მადლით ჭკუის ცივს თათბირს ეურჩებოდა.
უგუნურება და ცდომილება, - ოღონდ კვლავ მომე: ის ცდომა მიჯობს, ვიდრე უცდომი გამოცდილება!
უმადლ, უნუგეშ მივის-ღა გული… უმისოდ გული ცივია, ბნელი, ვითა სადგური გაუქმებული.
ერთხელ მაინცა გულსა ჰფენია! უფრო ნეტა მას, ვისც სამარემდე გულით რწმენილი გულსვე შთენია!
ხელსა ვაწვდიდი მეგობრობისას, რომ უარვყოფდი ჩემთ მოძმეთ შორის სულის სიმდაბლეს, შხამსა მტრობისას!.. |


