|
(სიმღერა)
ხორცო, დაჰნელდი, დამჭლევდი, სულო, იხარე, ჰლაღობდე, ღმერთმა დამკარგოს, თუ ამას სიტყვის შნოსათვის ვამბობდე.
თუ სულით არა ვგალობდე. სულო, აჰყვავდი, ამაღლდი, დაე ლეშითა ვწვალობდე!
როს დასწვიმს, დასდის ღვარია; ეგრევ ნაავდრალს მდელოსა - მზის დახედნება, დარია.
ვარდებით დაიფარია. ცრემლი, ჩემ თვალთა ნაწური, ზედ ნამად დაიყარია,
გულს ლახვრად გამიყარია. მაშნ ცა მიწას ეწვევა, მთაზე შეჯდება ბარია.
დაბუბუნებდეს ხარია, თავს ევლებოდეს ქვეყანას სხივ-უვნებელი მთვარია. |


