|
ეი, მეთევზევ, სცადე ერთხელაც, იქნებ, დღეს მაინც ამოვყვე ბადეს. რა იცი, ეგებ ოქროს თევზი ვარ, გცდის იღბალი და ფეხდაფეხ დაგდევს.
ნაპირთან ახლოს არ მიყვარს ცურვა. ნატვრის წამია! ახლა დამიჭერ! მელი და გულში კიდევაც გძულვარ.
ჩემი ძალა და ნება ვაკმარო? ეი, მეთევზევ, ერთხელაც სცადე, ფეხქვეშ გაგიგო ეგებ სამყარო.
ლუკმა იშოვო - ბევრია ეგეც! გაუტეხელი ფიცივითა ვართ - ერთმანეთს დღემდე ვერაფრით ვერგეთ.
გიქციო ხელში ჯადოსნურ კვერთხად, შენ კი კოჭამდე წყალში იდგე და ერთი სამეფო სურვილიც ვერ თქვა.
ვახშმად რომ გექცე, სადა მცალია?! შედი, მეთევზევ, შედი თამამად, სადაც უფსკერო ლურჯი წყალია.
ნატვრა გასწავლო, სანამ ვარ ახლოს. ოქროს თევზი ვარ! ოქროს თევზი ვარ, არ შეცდე, ხელი არაფრით მახლო!
ყველას ვუსხლტები ხელიდან მარჯვედ, რადგან ღვთის თვალი ზღვის სიღრმეშიაც ასი ათასი თევზიდან მარჩევს.
შენს მოხელთებას თავად ვაპირებ და ჩემთვის შენ ხარ ის ოქროს თევზი, ბადით ხელში რომ ველი ნაპირზე? |


