|
მზე გადავიდა... ეხლა ბინდდება. ცა მოწმენდილი ვარსკვლავებს ისხამს - ნათლდება გული და მომინდება შევაღო კარი იდუმალ ცისა.
ჯერ არ უნახავს მთაო ჩემს თვალებს; როგორც მახეში გაბმული ჩიტი, გულში ოცნება ისე ფართქალებს.
სულ-განაბული ვკრეფ ფიქრის მტევანს: მომეჩვენება რომ მიწიერი მარადისობის ნაპირთან ვდგევარ.
გაველურდება ჩემი გონება; ეხლა სამყაროც რომ დაიღუპოს მე მხოლოდ ლექსი მომაგონდება.
ვით შავი კატა წინ გადამირბენს, გადამხდის თავზე ოცნების მანდილს და სინამდვილის კბილებით მიკბენს.
გაიშრიალებს ხმა: - არ ინანო! ცხოვრების გულზე ამირანივით მიჯაჭვული ხარ ადამიანო.
ცრემლით მევსება თვალთა უპენი რა უყოთ მერე ჩემო ოცნებავ თუ სიცოცხლისთვის დაიღუპები. |


