|
რა ადვილია ლექსების წერა, როცა ცხოვრებას შორიდან ზვერავ, როცა დინებას აყოლებ მზერას და მდინარეში ფეხს არ ისველებ.
მოგჩერებია პირდაფჩენილი, როს ყელს გიღადრავს სისხლიან ლაშით - ნამდვილად კვნესის სტრიქონიც მაშინ, როგორც გახსნილი მწარე იარა...
აიქნევს ფრთებს და მიფრინავს ცაში! |


