|
სავსე მნათობმა როგორც გართობა, ასე გასტოპა ვარსკვლავთ ჩქერები. და შუაღამის მყუდრო მხატვრობა გაახალისა ვერცხლის ფერებით.
იწყეს ვერხვებმა, შუქს ეხერხება მათთან თამაში, დიდი სიჩუმე უხმო მეხებად ჩაბუდებულა კლდის აკლდამაში.
გახდა ნეტარი, მესამედ არი - ჰყივის მამალი, და სილამაზის სულით შემთბარი ჯერ გართულია ძილში ტრამალი.
სხივი შეგვძინა და ჩაეცინა თითქოს ქვეყანას, როს ჩემ მაგიერ ტკბილად ეძინა მონადირეთა დაღალულ ბანაკს.
შემოგარსული მოვსწყდი სასთუმალს სხივივით ჩქარი. ვხედავ, მასპინძელ თურქის ასულმა უკვე განთიადს გაუღო კარი.
გული აძგერდა, როგორც ასკერთა ბრძოლაში მიწა, შებრუნდა, როგორც თევზი ფაცერთან, და მოშრიალე ჭილოფზე მიწვა.
მთელი ქვეყანა ულხინეს ნანას წარმოადგენდა... და გადავძახე მძინარე ბანაკს: ამხანაგებო! უკვე გათენდა! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


