|
ცეცხლიდან იშვა შენი ღირსება და მხრებზე გაწევს ქარის სიმძიმე, დილით ყვავილი გეალერსება, ღამით ვარსკვლავი შემოგციმციმებს.
და შენი სევდა ისე დიდია, გსურს რომ საკუთარ გულში მოიკლა, ის რაც გინახავს, ან განგიცდია.
განმარტოებით დგახარ სრულებით და დაგროვილი სევდა სულიდან გეღვრება, როგორც ნაკადულები.
ან მოეფარო შორეთს ბინდიანს, იმ დიდ ჭრილობას ვერსად დამარხავ, მაგ მხრებზე ჯვარცმით რომ აგინთია.
მთაო გალავნად წამომართულო, შენ ჟამმა, თითქოს ბერად გაგცია და მძიმე აღთქმით დღემდე მარხულობ... |


