|
როგორ შეეპარა დაისი დუნიას, მზის ჩასვლა - ტკივილზე სული შენაბერი, დაო სიდონია, დაო სიდონია, ჩემს სარკმელს მოადგა საღამო - შინაბერა.
წუთებს რომ ისრუტავს კვლავშობილს, დაო სიდონია, დაო სიდონია, გზა, მე რომ მივდივარ არის კლავიშები.
დაღუპვის. სიმწყობრეში სუნთქავს სასწაული, დაო სიდონია, დაო სიდონია, თვალწინ მიდი-მოდის ყველა ასწლეული.
სიტყვის ნათებაში ჩამავალ მზის დონეა, ისევ იკაწრება წარსული ეკლებივით, დაო სიდონია, დაო სიდონია.
ის დროა, რომელიც დღეს აკმევს, ბაღის სიგრილეში ჩაივლი ლანდივით, თვალებით მოძებნი ჩემ სარკმელს. |


