მთარგმნელი: ალექსანდრე ელერდაშვილი
|
1
მას შემდეგ დიდ დროს არ გაუვლია... სადაც ერთვიან და ხმაურია, ჩაჰკვრიან ერთურთს ისე, ვით დები, მტკვრის წყალს და ტალღებს არაგვის წყლები, ნახავთ მონასტერს. დღესაც იქ გზები მგზავრს რომ მიიყვანს, თვალს ჰკრავს გალავანს, შეძლებს კოშკთა და სვეტთა დალანდვას, დანგრეულ კოშკს და თაღთა დანახვას. თუმცა აღარ ჩანს, როგორც ღრუბლები, სურნელოვანი კვამლის ქულები, არ ისმის ღამით ხმა სიმღერების, ჩვენთა სულთათვის მლოცველ ბერების... აწ იქ მოხუცი თმებდათოვლილი, ნანგრევთ დარაჯი, მთლად დავრდომილი დავიწყებული ღვთისგან, კაცთაგან, დარჩა და მტვერს წმენდს საფლავთ ქვათაგან, რანიც გვამცნობენ წარწერათაგან წარსულ დიდებას აღმოთქმულს იმით, რომ დამაშვრალი თვისი გვირგვინით ეს და ეს მეფე ამ და ამ წელსა რუსეთს უძღვნიდა საკუთარ ერსა.
* * * * * * *
და გადმოვიდა ღვთისგან წყალობა საქართველოზე! და ის ხარობდა სხვა ქვეყნის ჩრდილში დაბაღნარობდა, არ ჰქონდა შიში აწ თვისი მტრების, იცავდა ძალა ძმური ხიშტების. |


