|
თეთრ ტაძარში, რწმენად ღვთისა, რაც სანთელი ანთებულა, მამულისთვის, მამულისად, ანთებულა მართებულად.
ვისი ხელით დაკეტილა! რად არ რეკავს დედო ზარი, სანთელი რად დაღვენთილა!
იჭვნეულად რად დამყურებს, განმკითხველი ჩვენი ბედის, ცრემლის კურცხალს რად მაპკურებს!
საწუხარი რად არ გალღვა, ჩვენი სვე და ჩვენი აზრი რად აჩნია ტყეებს დამღად.
დამღის ახსნა ან გსურს აღარ, წუთისოფლის განმკითხველო, მოვარდები როდის, ტალღავ!
შენ ხარ ჩემი ღმერთთა ღმერთი, გააბრწყინე ბზარი კედლის, გააბრწყინე სვეტი თეთრი. |


