|
წავიდა ცხოვრება, წავიდა, ვიჩქარე, ამაოდ ვიჩქარე, ვერაფერს დავიწყებ თავიდან, არაფერს აღარ ცვლის სიჩქარე.
თვალებში ჩამდგარა ლოდინი, მომავალს ამაოდ ვაგებ და მხრებს აწევს სიმძიმე ლოდივით.
განსაცდელს მიმზადებს ვერაგი, და არად დაგიდევთ საკაბეს, რამეთუ მამძიმებს პერანგიც.
დამტოვეს დაცლილი სხეულით, ამაოდ ვავედრებ მამაღმერთს, სისხლშიგან შემიჩნდა წყეული.
სიცოცხლე ვეღარსად დავმალე, სიკვდილი, ვაი, რომ ბრალია და მაინც იჭრება სამარე... |


