|
ვახტანგ რაზიკაშვილს
აღარ კიაფობს იმედის სხივი, მტერმა მოწამლა წყარო ყოველი. შვებას არ ჰბადებს ცათა განივი, არც მთა როშკისა, ჯანღის მთოველი.
ამოადუღებს კვლავ აღმაფრენა, ვუმზერ შენს გვერდით შავთვალა გულქანს და სულს მოიცავს ფარული ლხენა.
დატყვევებული ხარ ბრძოლის ჟინით, ფშავის ხმელ წიფელს ფოთლები გცვივა, აღარ გამხნევებს მხედართ ყიჟინი,
უფლის მეტოქე, მთათა მგოსანი, წმინდა გიორგის თეთრი ლაშქარი ცად აღმომხდარი მზის შუბოსანი.
გამეხებული ხატმბრძოლი სული, მამულის გლოვა და ნიშატი ხარ, თავად ვაჟა ხარ გაქვავებული. |


