|
ფარულ ტკივილების ბაღი დაბურული ასეთ გრადაციით მიდის ფრთაზვიადი: ღამე - მარტოობის მტევნით დახურული, ფარდა - იდუმალი, სარკე - იშვიათი.
როცა აზიიდან მოდის განათება - ათას საუკუნის მთელი ტრაგედია მოსდევს მოგონებას, როგორც ანათემა.
შენზე ოცნებასაც ვიცი - რა დავარქვა! სანთლით იფოთლება ჩვენი ჩუმი ეზო... გასწი! მიმაქანებს თვალთა გადაკარგვა! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


