|
"...რატომ მაღვიძებ, მეგობარო?“ მიქელანჯელო
კვლავ იბეჭდება წყვდიადის ლუქით სარკმელიც, სულიც... კვლავ ქრება შუქი და კვლავ მთავრდება შვება ტკივილით, ტკივილი - შვებით, ვით კვირა - უქმით.
უკანასკნელი ანდა პირველი, თუ შენი ხილვის ვერ გავხდი ღირსი მე - მშობიარე ქვების მხილველი?!
მზის საჭრეთელი და მთვარის გრდემლი, თუ გადამლახავს ბობოქარ ზღვათა, ბოლო ჩემივე დამახრჩობს ცრემლი?!
სულსა და სარკმელს... კვლავ ქრება შუქიც და კვლავ მთავრდება შვება ტკივილით, ტკივილი - შვებით, ვით კვირა - უქმით. |


