|
თითქოს ბედისწერას გუმანს ვუსინჯავდე - გავშლი მერამდენედ ხსოვნის პერგამენტებს. და მიმქრალი მზე მანიშნებს, უძინართა - ხსოვნავ, სიყვარული თავსაც ვერ გამეტებს.
ცა რომ დაგუბდება სულის შეხუთვამდე, სევდის ფსალმუნივით, თოვლს რომ მოგაგებებს, ნეტავ ჩემ სახელზე ცას ფიქრს შეუთქვამდე.
იყო სიყვარულო, ხსოვნის ბაღებივით. ისე უბრალოდ და მშვიდად მიხსენებდე, როგორც ეს თვალები - მთებს რომ გახედავენ,
მშვიდად ეფინება ნისლის მისტერია. ნათელ ხსოვნით სავსე მჭვირვალ სერაფიტებს, ჩემი ბილილები დღესაც მისტირიან.
როგორც ბზას - სიმწვანე, ურჩი ერთგულებით. ცხადის სიახლოვეს არც კი გამეკარე, და მაინც ყოველ წამს გვერდით მეგულები.
ხსოვნის მძივივით ვიყავით მიბმულები, თითქოს აერია ანგელოზს გზა-კვალი, და ჩვენც ერთმანეთის ფიქრში ვიბურდებით.
შენს გარდა ან ვინ დებს იქ თრთოლვას, მითხარი. მე ვიცნობ, უფალო, ეს შენი ხელრთვაა, არ მინდა ამ ხსოვნის გარდა რამ სიზმარი.
ვინ იცის, ჩვენ ტკივილს აღარც კი ახსენებს. ალბათ, გვიერთგულებს ხსოვნის სერაფიმი, ფრთხილად შემოგვაცლის ამ ცხადის სახვევებს.
პირველ ფანტელებს დაიყრის უნაბები, ერთი მაინც ეტყვის უფლის ნამოწაფარს: “ხსოვნა სიყვარულზე ვით არს უცაბედი?” |


