|
არ მეძინება. თვალბოროტი და აბეზარი მღრღნის მწუხარება. ძლიერია სულში ანთება. დუმილი ბნელი დამზუზუნებს როგორც მეზარე, წარსულისაგან მე ნაცნობი ხმა მელანდება:
მშვიდ სამარეში გეგულები მშვიდი ცხედარი. მაგრამ აქა ვარ. აქ ვიქნები განთიადამდე შენი დემონი და სტუმარი გაუბედარი.
შენ საიდუმლო ჩემს გარეშე რა დაგრჩენია? სული აგივსე ბურუსებით და შეღამებით, მტრებს მორჩილებით მივაკუთნე შენი გენია.
ჩემმა ხელებმა ბედნიერი შენი შვენება, იმით, რომ გულში უდაბნოა და აპატია, იმით, რომ თვალებს არ ედებათ მზის გათენება.
განუკურნელი მწუხარება აღარ გშორდება. |


