|
გულქანო, აი, გულქანო, კარგმამის ობოლ ქალასა, ნეტავ სკოლაში გესწავლა, მიჰკედლებოდი კალამსა.
რომ არ შეიშლის ფეხსაო, მოვა და შუბლზე დაგვაწერს კუთვნილ სვესა და ბედსაო.
მთიდან დაჰბერავს ქარიო, ნეტა ის ქვები სად ყრია, შენ რომ დასწერე პწკარიო.
ქვებსაც ჩამორეცხს ლექსსაო, არც ჩვენ დაგვარჩენს, გულზედა დაგვდებს ლექსიან ქვებსაო. |


