კატეგორიები

წერილის გაგზავნა

lock პაროლის შეხსენება
ჯერ არ ხართ რეგისტრირებული?
უკვე ხართ რეგისტრირებული?
210 C
პარასკევი, 20 ნოემბერი 2026 00:26

 

ცენტონი - ლირიკული თამაშია, რომელშიც სხვადასხვა დროისა და ქვეყნის პოეტები (და არა მარტო პოეტები) მონაწილეობენ.

 

აბა, კარგად დააკვირდით, ძმებო, სანატრელებო,

იცინიან პოეტები და დამტვრეულ ტელეფონს


თამაშობენ: პლუტონი და პლოტინი და პლატონი,

ატენი და ადენი და ათენი და ათონი.


შინდისი და შირვანი და შირაქი და შირაზი,

ნაწვიმარი სილაჟვარდე ანუ ვარდი სილაში.


პოეზია - პოეზეა, რენიე და შენიე,

სიყვარული აგვამაღლებს: იგი ვარდობს, შენ იე.


- ჯავახ, ჩემო სიცოცხლეო! - კვლავ გიხმობენ, ჯავახო,

მინდა გული დარიალის კარებივით გავაღო.


როგორ მინდა, როგორ გვინდა, მე - მერი და შენ - დალი,

უწინდელი წითელი და შარშანდელი შანდალი.


ულტრა-მოდა ათამამებს ქალებს გამაშიანებს.

ჩრდილზე ფეხს რომ დამადგამენ, ტანში გამაჟრიალებს.


თვალს ვარიდებ ფარდებს, შტორებს, დარაბებს და გისოსებს,

ერთხელ კიდევ გამიღიმე, ღმერთი დედას გიცოცხლებს!


გაზაფხულზე მენატრები, თოვლში მეიმედები,

ეს თოვლია თუ მიმინომ დააფეთა მტრედები?


გამაგონე ეგ ხმა ტკბილი, დაჰკა გრძნობით დაირას,

ორთაჭალის ბაღში მნახე, - აი რას გთხოვ, აი რას.


მიყვარს ძველი ორთაჭალა თავის მეწვრილმანეთი,

მოვაგროვე მანეთი და მანეთი და მანეთი.


ზოგიერთი ისე მიყვარს,

ზოგი მიყვარს ნივთივით,

მტკვარზე - ტივი. ტივი. ტივი.

მტკვარზე ტივის ტივტივი.


ზღვისფერი გაქვს თვალები და

ლურჯი, ლურჯი დღე არის,

თუ არ შეგებრალები და

მე არ ველი უარესს.


თუ არ შეგებრალები და მაშინ ჩემი სამარე

იით მოაიავე და მოაიასამანე.


შენმა ეშხმა დაცამლეწა, მივეძალე ხელადებს,

შენგან მეფე მონას ეყმო, შენგან ბრძენი ხელად რებს.


ნარმა შენმა ვარდი ჩემი დაკაწრა და დასისხლა,

შენს გამო და მიზეზისა გამო სხვისა და სხვისა -


წლევანდელი გაზაფხულის არაყს ვსვამ და მისანმა

შარშანდელი შემოდგომის ღვინო გამომიგზავნა.


ახლა ცოტას აჭარბებენ, ძველად იყო კაი სმა,

და მე მინდა, რომ დღეის-დღის ხმა ისმინოს გაისმა.


მინდა ურჩი დავამსგავსო ქედანსა და კრავსა და

უნუგეშო ვანუგეშო: მირ სპასიოტ კრასატა!


სიტყვას ვიტყვი, ჩემს ქუჩაზეც თუ გამოიამინდა,

დამეხსენი, ერთგული ვარ, ორგულობა არ მინდა.


მეამება სამაია - ფრთანი ნიავისანი,

ნაცნობები ვეღარ მცნობენ, რაც ცხოვრება ვიცანი.


გულო, რისი იმედი გაქვს,

ან აქ - რის და ან იქ - რის? -

ქარი ქრის და ქარი ქრის და

ქარი ქრის და ქარი ქრის.


ზღვა ღელავს და რჩევა მესმის უშესანიშნავესი:

პოეტებო, ხელმწიფეებს არ ჩაუჯდეთ ნავებში!


ლექსი აქებს მზეს და მთვარეს -

სიძესა და ზესიძეს,

მე არ ვწერ და როცა არ ვწერ,

მაშინ ვწერ და ლექსი მწერს.


სმენად მხეცნი მოვიდიან: მირბის ჩემი მერანი,

ქრიან ლურჯა ცხენები და კრთიან ეფემერანი.


აბა, ულა, ჯიმალეფი, წავიდეთ და წავიდეთ,

გავეშუროთ, გათავდება გზა ვიდრე და ცა ვიდრე,


და თუ მაინც ვერ მივაღწევთ საოცნებო საწადელს,

აგერ არის, ბატონებო, სახინკლე და სამწვადე,


დალიე და დამილიე, გზა მიკურთხე ხვალისა,

ბუბას ჰარყილ ხაკუჩელა, - რახი მოიხალისა.


რას ქვითინებს ჭიანური,

თარი - რას და არფა - რას? -

მე კი ვფარავ, მაგრამ ჩემი

სატკივარი არ ფარავს.


უხილავი ბორკილები და ოცნება ხილული -

იბზარება, როგორც ფეხით ჩატეხილი ყინული.


ორი კუთხე მელოდება: ა-ბე-ცე და ა-ცე-ბე,

მეჩვენება: ქვისმთლელები ჩემს დარდს აქუცმაცებენ.


მეგობარი მელანდება აჩრდილების უღრანთან,

არაფერი არ მოსწონდა, ყველაფერი უყვარდა:


ეკლები და ვარსკვლავები, სხვა დასი და სხვა დასტა,

Aut Ceasar, aut nihil! Per aspera ad astra!


ფრთები, ფრთები გვინდა... ფრთები

ვერ ვუშოვნე მე ვერსად,

აქაც კარგი კაცი იყო,

იყო წელსა მერვესა...


მხოლოდ ერთხელ, ისიც ძილში,

თვალი მოჰკრა ანგელოსს,

მაგრამ ვიდრე შეიცნობდა

ან სურნელს და ან გემოს,


ისევ ზეცა გაახსენდა პირქუშ მეოცნებესა:

ია ვ დოლგუ პერედ ვამი, ბაგდადსკიე ნებესა!


ციდან ჩამოესმა რეკა... თოვლი იყო ირიბი,

ალმაცერი... და დაიწყო უცებ წიფის გვირაბი.


აკანკალდა: მიღალატა სიმ-სიმ-სიმ-სიმ-ხნევემო...

თან ყორანი ეწვია და დასჩხაოდა: Nevermore!..


მტრედმა ფრთები მოუტანა, გაუფინა მოვი და

მერე თოვლი წავიდა და მერე მიწა მოვიდა,


და უღრანში თუმცა იებს არ შორდება იელი,

გარდაცვლილთან მეგობრობა იოლია, იოლი.


სიხარულმა ამაჩქარა, ლხინს მპირდება, განა - ჭირს,

ვიცი, ღმერთი არ გასწირავს კაცს კაცისგან განაწირს.


ერთხელ თავში გამიელვა აზრმა უბოროტესმა:

ღმერთო, უცხო პლანეტაზე გამაღვიძე ოდესმე!..


გაზაფხულზე მოგვაკითხავს შენი ჩანაფიქრები,

მოდი, მაშინ წამიყვანე, უფრო ახლოს ვიქნები.


ვერასოდეს გადაიხდის შვილი ვალს და მამა ვალს,

და მივყვებით ჩრდილებივით ჩამავალ მზეს, ჩამავალს.


მთვარე ხორცით გაივსო და რას გახდები ზამთართან,

ეს ერთი და სხვა ათასი კომედია დამთავრდა!


წუთისოფლის სტუმრები ვართ, გვიხმობს საგალობელი,

ნუვინ ჩივის, საბრალოა მხოლოდ სულით ობოლი.


გვიხმობს ჭაღი სიონთა და ჭაღი სინაგოგათა,

კაკაბი და კოკობი და კოკები და კოკა და


ბრაზი, ბრასი, აბრა, აფრა, აპნისი და აბრისი, -

ასეთია სიტყვის ბედის, რითმის ღმერთის კაპრიზი.


დროზე შაში მოგივა და

მონას გაამონარქებ,

დროზე შაში თუ არ მოვა,

რა ქნას კარგმა მონარდემ?

 

პოეზიის გვერდი   • • •  პოეზია - ვახტანგ ჯავახაძე  • • •   ვახტანგ ჯავახაძის პოეზია

შეიძლება დაგაინტერესოთ

ოჩოპინტრე

გაგაგა



ფდფდფ

ოჩოპინდრე

₾
შეიძინეთ პაკეტი

მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა

ერთი კვირა
3 ლარი
ორი კვირა
5 ლარი
ერთ თვე
7 ლარი

დაამატეთ Aura.Ge

დააჭირეთ:   Share
აირჩიეთ:   Add to Home Screen