|
I
მიადგება სარკმელს და ეჭვების ყულაბას ფრთხილად ახდის სარქველს.
გროვდებიან ცაზე, - რახანია პიტიახში წასულია სპარსეთს.
დაქანცული ლოდინით, თვე გავიდა რაც აღარ გაუშლია ლოგინი.
უცდომელი გუმანი, მასთან ერთად ღამეებს ათევს თავსასთუმალი.
უზის ევანგელე, ძილ-ღვიძილში დალანდავს ცეცხლისფრთიან გველებს.
II
დილით იაკობ ეწვია, კარი ფრთხილად მოძრა, პირზე ზაფრანის ფერი დასცემოდა მოძღვარს.
თავს დაატყდა მეხი, წარსწყდა ვარსქენ პიტიახშ, შვილო, მტკიცედ დექი!
ჩემგნით ნუ გეფიქრება, საქართველო არის, საქართველო იქნება!
ვაზის ჯვარი ეჭირა, ჯვარი, დასტურ რომელიც საკუთარ თავს ერჩივნა,
საქართველო იწვა, და ჯვარს შუშანიკი
სამკაული მოიხსნა, გამწევიო უღლის ამიერით სხვა ნახოს, მიუთვალეთ უღირსს!
III
გაუცისკრებია სენაკი იაკობის წვერს, ხანდახან ბავშვივით ქვითინებს, ვერ იკავებს ცრემლს.
სტრიქონს მახვილივით სცემს, შუშანიკს უდგამს ძეგლს, განძად ერს უტოვებს წიგნს, ერის ზღვა სისხლი და ცრემლი და იმედებია შიგ.
დახრესია ძვლები ვარსქენს და საოხრე დილეგს, შუშანიკი აწერია საქართველოს დილებს. |


