ჩაიხერგა ხევში ზვავი,
მდინარენი შედგნენ ხევში,
მთა უთოვლოდ იდგა შავი
და გმინავდა სითეთრეში.
დაჭრილივით დაიგმინა
მთამ ნაკაწრი გულის ფიცრით,
ზვავმა მუხა დააწვინა
და დამარხა თოვლის მიწით.
ჩვენ მივდევდით ამ ნაპრალებს,
სხეულს სჭრიდა ყინვის სიო
და ვაბჯენდით ვაჟას თვალებს
მკერდდაკაწრულ კავკასიონს.


