|
ღამის მეხრე ვარ, ტლუ ბიჭი, ნაბადში გახვეულია, გუთნის ხარ-კამეჩს ვდარაჯობ, უნდა ვხნათ ანეულია...
გამოვაყოლებ ჭალასა, თუ მგელი ამოგვედევნა, ფინთად აუშლი ბალანსა.
არ ისმის ჩქამა-ჩქუმია, მარტოკა მშიერ ხარ-კამეჩს გაუდის ხრამა-ხრუმია.
და გულს მიღონებს წყეული, ისე საბრალოდ გასძახის, როგორც თიკანი ეული.
სძოვს და სძოვს გუთნეულია, იმათ ცოხნაზე ხანდისხან მომეკიდება რულია.
თან დავღიღინებ წყნარათა, შევხედავ, ხარი-პარიამ ლამაზად გამოანათა...
გატყდება ღამე და ძილი, მრავალიც გადექანება, დიდი არ რჩება მანძილი.
ცას განმინათლებს და გულსა, ტოროლაც შეინავარდებს, ძირს ვეღარ ვნახავ ნაბულსა,
დავირეკ შესაბმელათა, ორი დღის ალო მერგება, გადამიხნავენ ხელათა. |


