|
ვაჲ ესე დრონი, საყვედრონი, მომცემს წყენასა! ვინ უძლოს ჭირთა ჩემთა თქმასა, ანუ სმენასა? ვსთქვამ მსმენელთაცა, სულ მიუღებს მათსა ლხენასა; თქმა აღარ ძალ-უცს უნუგეშოდ მაშვრალს ენასა, უძღვენ სიცოცხლე საუკუნოდ შუქთ-მოფენასა!
ვნახე რა სხივნი, გულთ სატკივნი, მიმო არენი; თალხნი ჩაეცვათ, სრულ მოეცვათ შუქთა არენი; ვით ბნელი დღეს-თან, ჩემს ხელ-მქნელ-თან ეს-გვარ მენასა!
სადა ბარანთ-თან მხლეთა ინდთა ქონამან სრულმან, ბადახშმან ლალთა, ბროლ-ფიქალთა შენართავ-თხზულმან, მთვარე-მან მცხრალმან, შუქით მკრთალმან, კართა დახშულმან, არ მიმცა მცირეს გასაკვირეს მოსაწყენასა!
ტყვე-ქმნილმან გულმან, დადაგულმან, ვერა ჰყო თმობა! ხვეწნა-მუდარით, სასუდარით არ ითნო ყმობა! თუ არ მკვლელობა, სისხლთ მსვლელობა, ვერ ვნახე ლმობა! ეს გიჯობს, თავო საესავო, მიჰყვე თმენასა!
მას იგონებდეს და მონებდეს, სტრფოდეს და უნდეს, - მის ჭირსა ნაცვლად თავი მისცეს, აღარ დაყმუნდეს, ჰყოს მისი ნება და ქენება, მიჰყვეს და უნდეს!.." თუღა ვინმე მგმობ, ამასა ჰყოფ მოსახსენასა! |


