მშვენიერება ნათელია ციდან მოსული
ნ. ბარათაშვილი
![]()
|
ვინ რას დამძრახავს, - დღეც არ გასულა მე არ მესუნთქოს მიწის სურნელით; მე ვიყავ ქვეყნით სავსე კაცურად, ხან უამურით, ხან სასურველით.
სხივით, ნათელით, ხან ჩემს სულს გლეჯდა აფთრის კბილებით; ქვეყნის სატკივრით მე ვარ ჯანმრთელი, მე უნდა მოვკვდე ამ სატკივრებით.
დღე არ გასულა მე არ მეცოცხლოს ქვეყნის ხმაურით; მე გულში მედო მთელ საგანძურად ხმა მიწიური, ხმა აქაური.
როგორც მთის კაცი და სამარის წინ ვთქვა გატეხილად, რომ ზოგჯერ ჩემთვის გახსნილ ცისკარში მე მსურდა ღმერთიც, ღმერთიც მეხილა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


