|
ადამიანის დავდივარ ნიღბით, რა ვარ უნიღბოდ - თვითონ არ ვიცი, ადამიანურ ბედით და იღბლით მივდივარ დროში, დრო კი არ იცდის.
ხანდახან სული მწარედ ღონდება და როცა ბედი კეთილს მიქადის, ნიღაბი მაშინ იწყებს გოდებას.
ხუნდება, ქრება ნიღბის მშვენება, როცა მოვიხსნი ნიღაბს, ნეტავი, ჩემ სულს უსახოს რა ეშველება? |


