|
თათიას
დიდნენეს კალთებთან დავტოვეთ, მთაში, ჩვენი თმამტევნება, ბანდალა ბავშვი... დიდნენე გოროზი ქალია, მძლავრი, ფუძედახურული ვაზით და ყავრით. ღმერთები?! - ღმერთებთან ვერაა კარგად, ყოფნის რაც ჯანღი და ბალღამი ბანგა, სულ ქვევრში აბუდრებს ალლაჰს და ქრისტეს, მას მისი ღმერთი ჰყავს და იმ ღმერთს მისდევს. ისე კი... იდუმალს თავისი მიაქვს, ჯვარს მისუნებლიეთ დაუსვამს ხმიადს. დიდნენე ამ მთების ნუსხაა ღვიძლი, რომელ ლოდს რა ტკივა, პირწმინდად იცის. რომელ ხევს რა ხაფრავს, პირწმინდად დახსნის და ბლიკვს მიუღერებს რეგვენს და თახსირს. დიდნენე პირველი ჯანყია მთაში, სხალთა რომ ურდულებს დასტაცა მაშინ... მას დღესაც ბევრი აქვს ჯავრი და წყლული და არე-მიდამოს გარგანით უვლის. დიდნენემ ამას წინ მოგვწერა ნაღვლით, - არ მოგენატრათო, ოხრებო, ბალღი? და აგერ, ერთი თვე გასრულდა უკვე, ჩვენსაა ბალღი და ვერაფერს ვუგებთ. ენას გვიწუნებს ციცაქალა, საყველპუროს და საქალაქოს, საბას ლექსიკონს ვიშველიებთ, მტრისას! - ჩვენ რომ ვლაპარაკობთ. |


