|
არ დაიწმინდა მღვრიე წყალი, ტივტივებს ლექი. ყველგან დევნილი ღირსება კი მოჰგავს პარტიზანს... უსულგულობით სიყვარულსაც გაუჩნდა ჭლექი, და მის ტარებას გულში აწი რაღა აზრი აქვს...
შეგრჩება მხოლოდ მოგონება, ხსოვნის სარჩევით... ჰო, ყველაფერი სცენარივით მიდის იქითკენ, ერთზე იფიქრო, თავი რომ გაქვს გადასარჩენი...
"ჩვეულებრივებს" ოღრო-ჩოღრო გზები არგუნა... და ის ვინც დიდი სიცრუის ფარსს გამოერიდა, უცდის იმედის მატარებელს ბოლო სადგურთან...
გახაზული გზა სილა ნატკეც სახეს მაგონებს... ამ სანახევროდ გაქცეული საქართველოდან, წასვლა არ უნდათ მხოლოდ ძველი დეპოს ვაგონებს... |


