|
შენ მარტთან ერთად მოხვედი ჩემთან და მარტთან ერთად გაფრინდი უცებ, ჩემს ფიქრებს, სევდას, ლექსს ვატან შენთან, დავრჩით მე და სიჩუმე პირისპირ უცებ. მოველ გაზაფხულს, მარტი რომ მოვა, გაგიღებ კარებს და სარკმელს ფართოდ, მაგრამ ამაოდ... მაგრამ ამაოდ... გაივლის წლები, ახალგაზრდობა, შემთხვევით შევხვდებით სადმე ერთმანეთს, შენს გულზე თვალს მოვკრავ მე ჩემს თილისმას, - სახსოვარს პირველს და უკანასკნელს... წლები ჩააქრობს სანთელს ჩაუწვავს, ჩვენ ცივად მოვიკითხავთ ერთმანეთს: - რასა იქ? თმაში ბევრი მაქვს არა ჭაღარა? შენ კი, მთლად გათეთრებულს, მეტყვი: - აქა იქ!... |


