|
სალაღობო
ოცდაათი წელია, შედევრს ვეთამაშები: უკარება ლამაზმანს მახარებენ მაშვლები. მამშვიდებენ აბები რომელიღაც მიცინის, ხოლო თითქმის შედევრი - შედევრივით მიცინის. სარკით მეთამაშება: თითქოს ათინათია, ერთხელ ვერ მოვიხელთე: ვიდრე დავწერ, ნაღდია. ეგ ისეთი ჩიტი ჩანს, თვალებს ისე აკვნესებს, არც ბედნიერს მაღირსებს ალბათ - გამონაკლისებს. მაინც ვცდილობ, საკუთარ ნახტომს გადავაჭარბო, თმცა მებაზრებიან: სულ ამაოდ ვაჭრობო. მაინც ვცდილობ, ბადიშთა ბადიშს გამოვეცხადო, დღესაც არ გამიმართლა, ხვალაც უნდა ვეცადო. მაინც ვეთამაშები: იქნებ ბადეს ამოყვეს, იქნებ სულაც შემთხვევით შევაყარო ამ ოხერს!.. ჩუმად, თვითნ ოხერო! ნუ შეგვჭამე ოცნებით: როდის იყო, ტიალო, შედევრს წერდნენ ცოცხლები?! ... ფარ-ხმალს მაინც ნუ დაყრი: შენ ხარ ჯავახელი და შედევრს შენი ხელიდან ელის ძველი ელიტა! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


