|
საწუთროვ სახედავადა, ბუნებავ, ჩვენო ლალაო! მაღლა ცავ, მასზე მზე-მთვარევ, ვარსკვლავო დაუთვალაო, და ოთხსავ კუთხეს, ნიავო, ნისლთ-ღრუბელთ გადამლალაო!
თქვენისა სიყვარულითა, არც თქვენი ბგერა, ბიბინი მომეწყინება ყურითა; აქა ვარ, მატკბობთ და მოვკვდე - იქაც გამყვებით გულითა...
თავის მთა-გორებითაო; თავის ქალით და ვაჟითა, ცხვარ-ძროხის ფარებითაო, თავის ხატით და ჯვარითა, არაგვის ჭალებითაო, მიყვარხარ აწიწებულით გენაცვლე თვალებითაო!
მე შენსას თავ-ხავსიანსა, უსრო-ბუსროზე სოფლებსა, ღელე ხევ-ხუვებს ტყიანსა, ქვევით არაგვის ხან გრგვინვას, ქუხილსა ომახიანსა. ხან გველებრ, ვერცხლის შიბივით ხლაკნვა, ღიმილსა ტიალსა!
პირ-პირ რომ მიიკლაკნება; წამს გამოჰჩნდება ერთზედა, სხვაზედ კი დაიკარგება. ხან გაიშლება ჭალაზედ, ხან კლდეზე შაეკმაკება.
ხეები ჩეროიანი, გაჟონავს თავზედ წინწკლებსა კლდეები წყაროიანი, იქვე ჰდუღს გვერდზედ მუჯები შუშხუნა, გემოიანი!
ფშავლის მჭვარტლიან სახლაი, იქითით საძნოვარ, კალო, წინ საბძლიანი თავლაი, გარს ეზო, მერე სახნავი, ბაკი, შიგ ძროხის ფარაი.
ხონჩაზედ ხმელა პურაი. შესატანებლად ან ხაჭო, ან კიდევ ყველის ყუაი, საჯერისთაოდ ხინკალი, მარხვაში - შვინდია წუაი. |


