მთაში შევხვდი მწყემს ვაგიფ ზაგიროვს. იგი თავის ენაზე მღეროდა ნაწყვეტებს "ვეფხისტყაოსნიდან“.
ვაგიფს ჩვენი ენა ქართველი მწყემსებისაგან შეუსწავლია და "ვეფხისტყაოსანიც" თვითონ უთარგმნია.
|
ჩამოისვენებს ვაგიფი ქვაზე და კავკასიონს თვალებში უმზერს, ხან ბობოქარი და ხანაც ნაზი, იფრქვევა ხმები აღაჩყომუზის.
და ბალახებიც ქცეულან სმენად. სუნთქვაშეკრული მოდის სამური, შეუწყვეტიათ ფრთოსნებსაც სტვენა.
მწვანე ნაბდებით დამდგარან მთანი. ყუმიხი მწყემსის საამო ხმაში, მე რუსთაველის სუნთქვა ვიცანი.
ანდა სად უნდა გადავიკარგო, რომ წინ არ დამხვდე ქართულო ლექსო, რომ წინ არ დამხვდე ქართულო ჰანგო.
"ვეფხისტყაოსნის" სტრიქონებს ჰგვანან. ნეტავ, მეუფე ქართული მუზის, ამ მაღალ მთებში ვინ მოიყვანა?
ისიც ამ გზებზე დადის ეგების. ისე, ვით დავითს, იქნება შოთას, თავზე დაეცნენ სადმე ლეკები.
დაღესტნის მთებში დაუდეს ბინა. მერე საკუთარ გულში დამალეს და დღემდე ვერვინ მიგვაგნებინა.
ოცნება ჰქვია სამარეს მისას და უნახავი საფლავის ქვები ჩვენშია დარდად, წვიმად და ნისლად.
პირისპირ შევხვდი ჩემს დიდ წინაპარს. მე დაღესტანში ვლოცავ შემოსვლას, ბურუსით მოცულ გზებს რომ მილამპრავს.
როგორც სიმღერა და აღმაფრენა. თუ არა შოთამ, მითხარით, ვაგიფს ვინ შეასწავლა ქართული ენა?!
მისი სამარეც დაკარგულია. თუ მოკვდა, შოთას ერთი საფლავი, მწყემსი ვაგიფის ცხელი გულია. |


