|
ზღვა იყო ფიქრთა უღრმესი და შავი მორევი. შენ ნაპირისკენ გამოგრიყა ტალღამ ულაყმა. ფსკერს დაუტოვე უნაზესი ნაამბორევი და დაქანცული, გაეკარი ქვიშას გულაღმა.
არც - საქმიანი სახეების და ჩახველების, შენ კაეშანი გიზიდავდა წამწამთ ჩეროთა და უმიზეზოდ დაშვებული დაბლა ხელები.
გახსოვს ალმასი და ჭაობიც აშმორებული და იცი მხოლოდ, ახლა, როცა წევხარ ლოდივით - კაცობრიობას ამ ზღვითა ხარ დაშორებული.
გაცვდა ბილიკი მერნისა და ცხენთა ჭენებით, რომ ყოველივე წარმოდგენა იყო უკბილო და ამ ზღვის ფსკერი ემუქრება გადაშენებით.
არც აივსება, როგორც ხიდი არ გაიდება. აჰა, ოდესღაც ცუნამებთან მოფარიკავე, უძირო ფსკერზე განისვენებს შენი დიდება.
რომ ცამ აცრემლოს შენი ტვინის გახრწნილ ხეობებს... მერე ტალღები ახალ ცხედრებს გამორიყავენ ამაოების მანტიაში გამოხვეულებს. |


