|
1
მაშინ კარგია ვაჟკაცი, რა დილა-ბინდზეც ჰდგებოდეს, ისხამდეს გრილსა რკინასა, საომრად ემზადებოდეს, ცხენი კი ჰხრავდეს ლაგამსა, ჰჭყიოდეს, ტოტზე ჰდგეჯოდეს!
2
მაშინც კარგია ვაჟკაცი, რა ბრძოლის ველზე ჰქროლავდეს; ხმლით ჰცემდეს, თოფით ესროდეს, შუბის წვერითა ჰჩხვერავდეს, გარს ომი იყოს... ბრწყინავდეს ხმლები... თოფები ხველავდეს.
3
მაშინც კარგია ვაჟკაცი, როცა მამაცის პირითა, ნაომარ-ნასახელარი შინ მოდიოდეს ლხინითა; გული, სახელით დამთვრალი, მოჰქონდეს, როგორც ღვინითა. შინ ჰყვანდეს ცოლი ერთგული, ეწვოდეს მოლოდინითა. |


