|
მითომ მოვმკვდარვარ, გაუვლავ სამი-ოთხს საუკუნესა, მერე ავმდგარვარ, არაგვის პირ-პირ შევავლევ ჰუნესა.
ჩემის სამშობლოს მთა-ბარსა, დაწუხებული გრძნობებსა ვეღარ ვართმევდი თავწყალსა.
რას მიმზადებდა ამბავსა, მამულისათვის მფიქრობელს, მის მომავლისთვის დამწვარსა.
მივალ ზეაუხედავი, წინ შემეყარნენ კაცები... „ვინ რა არიან ნეტავი?“ თავისთვის ვფიქრობ, ვერ ვკითხავ რაღაცა გაუბედავი!
უცხო დუშმანიმც არია! სალამი მომცეს. დამიწყეს ქართულად საუბარია!
ბნელი გააღო კარია, ისევ მქონიყო სამშობლო, მისი მთა, მისი ბარია.
შედეგი ისტორიისა: სიყვარული და ერთობა, კავშირი კავკასიისა, და მასში ბაირახტრობა მხცოვანის ივერიისა.
მდიდარი, განათლებული, და ბჭენი მტკიცე იმისნი, ზეცამდე ამაღლებულნი, როგორც მყინვარი, უძრავ ქვა, კუთხედზე დამაგრებულნი.
ჰყვავოდნენ განათლებულნი, მივაქანებდი ცხენებსა, ვმღეროდით დალაღებულნი...
გუშას მთიურს და ბარულსა, ლიხს იქითლები ჰანგებსა, რაჭვულ, იმერულ, გურულსა,
კახელნი კარდანახულსა, და მეტივურსა ახლები, ნოტებში ამოკითხულსა!
პირზედ ამბორის ყოფითა, ჩვენც "ვაშა", "ვაშას", ვაყრიდით, გადავდიოდით პროშტითა. ნეტამც სიზმარი არ იყოს, გავძღე იმათთან ყოფნითა!
მე და ჩემს ამხანაგებსა, აღარ ვგონობდით სამარეს, ქვა-მიწით ამონავსებსა, და მგრძნობელ გულსა ჭიისთვის მიწაში გამოსადეგსა.
„საფლავი დაკარგულიყო“. მშობელი ერი წინ იყო, ჩვენი სიცოცხლეც იქ იყო. |


