|
ადევნებია მთვარე თეთრ ჭალებს და მდინარეში ორეულს ეძებს, ხან მთელი ღამე თოვლისფერ ალვებს ავგაროზივით ჰკიდია ყელზე.
და, როგორც გედი, მოცურავს შენსკენ, ხან მონასტერში შევა და ნათლავს მკრთალი სინათლით ფერმიხდილ ფრესკებს.
მეც გავყვებოდი, მთვარეო, შენს გზებს და სვეტიცხოვლის უწმინდეს კართან ჩავეღვრებოდი ლურჯ თმებში ძეწნებს. |


