|
ცამ დაჰკრა მეხმა დასჭექა შეირყა მთა და ბარია, ბუნება ძაძაში ჯდება მზემაც სხივები არია.
ისმის გლოვა და ზარია რა ამბავია, რა მოხდა, განა ვინა გვყავს მკვდარია?
ვინც ამას ფიქრობს - მცდარია, ვიტიროთ ცოცხალი მკვდარი, ბილწი და უმეცარია.
გულით დამპალი სარია, არც ჩვენში არის, არც სხვაგან, მჩვარი სუყველგან მჩვარია.
ჩვენი მზე, ჩვენი დარია, ის არ მოკვდება, არასდროს სანამ გვყავს ერთი ბღარია.
იმედნო ჩვენი ლხენისა, იმღერეთ, როდი მომკვდარა მომცემი „დედა-ენისა“.
ცაო, შეწყვიტე ქუხილი. ამაყის შვილებს არ მოგვდგამს ცუდად გლოვა და წუხილი.
სიცოცხლით წუთისოფელი, აღარც დედა სწამს, არც მამა, არც მიწა‒წყალი მშობელი.
გვარტომის უარმყოფელი. მზეც კი მას ზიზღით უყურებს, მზე - ქვეყნის მანათობელი.
შეირყა მთა და ბარია... რა ამბავია, რა მოხდა, განა ვინა გვყავს მკვდარია?..
ვინც ამას ფიქრობს - მცდარია. ისევ ცოცხალი ვიტიროთ, ვინც ჩვენთვის დღესვე მკვდარია!.. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


