|
შუაღამე’ში მომწყინდება სარკის ყურება, დავაქრობ სანთელს და მოკვდება მისი ზღაპარი. ჩემი ოთახი ღამის თმებით დაიბურება და ყრუ სარკმელთან ატირდება დეკემბრის ქარი.
და მე ამ წუთში აღარ ვუთვლი ჩემს ბედს სამდურავს; მაგრამ შემოვა იჭვთა გროვა ჩემს სულში - ბნელი და გამოუცნობ - შავი შიშის ბინდით დამბურავს.
და ვამბობ: ღმერთო, შეცოდება ჩემს სულს შეუნდე. ავდება ღამე, კვლავ გაისმის ქვითინი ქარის, და მიდის შორი უფსკრულისკენ ლანდების გუნდი.
და მოვკლა ჟამი უძილობის - უღვთო წამებით. მომიგებს ღამე: ჩემს სარკეში ნუ იხედები, მე დავილევი ჟამთ სირბილის ჩქარი წამებით.
და დავბრუნდები ისევ ისე გიშრისფერ თვლებით. ჩემი მეფობის ვინ შეზღუდოს აქ დრო და ჟამი, და თუ შენ ელი ჩემს აღსასრულს - ცდით დაიღლები.
შვებას ვერ ჰპოებს შენი სული ჩემის ხსენებით. ცისკრის სხივებით აენთება ჩემი სარკმელი, მოკვდება ღამე ჩემთვის თეთრად განათენები. |


