|
ბარდნის და ბარდნის, დაიკარგა თოვაში გზები, ზვავების გუგუნს ოხვრასავით გამოსცემს მთები... იღვიძებს შორი მოგონება ბავშვობის წლების - ამ დროს ხეობას მოძახილი იკლებდა მგლების.
ერთი სადღაც საქორის მხრიდან, ისე საზარლად, ჰაერსაც კი აკანკალებდა. უუ... მეორეზე ბანს მისცემდა სადღაც გაღმიდან და წკმუტუნებდა ჩვენი ძაღლი სახლის კარებთან.
ვიწროვდებოდა გვიან ღამით თანდათან რკალი, თითქოს ნაღვერდლებს ამოევსო მთელი ხეობა. მოჩანდა დილით გაკვერილი ახალი კვალი, სოფელს მარყუჟად რომ ეხვეოდა.
გასულა წლები. აღარ ისმის ყმუილი მგლების, მაგრამ გულს ყინავს შიში ძველზე არანაკლები: შიში დუმილის, როს სიმშვიდე, როს სიწყნარეა, როს ერთადერთი - საკუთარი შეგაკრთობს ლანდი... თოვს ხვავრიელად. არაფერი არ მიხარია - მკვდარ ხეობაში მკვდარი ციდან ბარდნის და ბარდნის... |


