|
1
ხან ჩუმი იყავ, უშფოთველი, ვით კიპარისი, ხან კი დაჭრილი ვეფხვი ბორგავდი. შენით შევიცან ტრიანონი, რონა, პარიზი, ბარიკადები და პეტროგრადი.
მაგრამ ამაოდ ცეცხლი მედება და იმ ხეს ვგავარ, რომ ჩურჩულებს შენს სამარეზე, შენი სხეულით რომ იკვებება.
2
„და შრიალებდა ტოტი ვერხვისა“, შენს სულში იდგა ღამის უკუნი. იყავ მორევი ვნებათა ღელვის, ხარ რუსთაველი ამ საუკუნის.
კვლავაც ხმაურობს ამოდ, ნეტარად, „ბედი ქარს გაჰყვა, როგორც ნამქერი“, უკან გრიგალებს რომ მოეტანათ.
მეფე ხარ, ვერვინ ვერ გედარება, წახველ, დასტოვე სიცოცხლე აზრის და პოეტური იდუმალება.
3
კვლავ ცოცხლობს შენი ხმა უნაზესი და ცა ბრჭყვიალებს უცხო ფერებით, გამარჯვებული, როგორც რამზესი, მზისკენ მიფრინავ ლურჯა ცხენებით.
4
საუკუნეთა მთაგრეხილებს დაეუფლები, ააელვარებ სივრცის მიღმა სანაპიროებს და მაშინ, როცა გაჰყვებიან ქარებს ღრუბლები, შენს სამარეზე დავახვავებთ მარმარილოებს. |


