|
ეჰ, რამდენი ვიყურყუტე, შენ გელოდი ბაღის კართან სხვას გაუთბე თუმცა ბუდე, ვიცი, ის სხვაც არ გიყვარდა.
პირდაპირი იყავ მუდამ. გახსოვს ზღვასთან კენტი პალმა და ყაყაჩო წითელქუდა?!
და ბესიკის ლურჯი წიგნი. დედაშენი გამებუტა, არ მიშვებდა ჭიშკრის შიგნით.
დაიბურდა ჭორის ხმები. გახსოვს ღელე? ჭოკის ხიდი, ჩქერში ცქვიტი კალმახები?
ისე ჩქარა, ისე ჩქარა, რომ გოგონა ტანპატარა უცბად გახდი ალვისტანა.
ჩვენი ეზო, დიდი თუთა, ის ღიმილი, ლურჯი წიგნი და ყაყაჩო წითელქუდა.
რა ამაოდ, ბაღის კართან. სხვას გაუთბე თუმცა ბუდე, ის სხვაც თუმცა არ გიყვარდა.
ციურ ვარსკვლავს ხელს ვუწვდიდი. და მომძახის დრო წარსული: - რას უცდიდი! - რას უცდიდი! |


