|
მე საქართველოს თბილ მიწას ვლოკავ, მაგრამ არ ვიშლი თქვენს შორის როკვას, ჩემი ხმა იყო ხატივით სუფთა, და ამიტომაც დავჭირდი უფალს.
მე მხოლოდ კაცის სიყვარულს ვთესდი, არ გავკიოდი ვით ბუკნა ჭოტი, ბულბულის ყელით უფალთან ვბჭობდი.
მიწაზე ყოფნა მიტომაც უმძიმს და, როცა ჭმუნვა გეწვევათ მძაფრი, მე გადავაბამ გულს გულზე ძაფით.
და ცივ ზამთარში გაათბობს შიშველს, და ასე მუდამ კარიკარ ივლის, ზვრებში, ჯეჯილში დაიწყებს ლივლივს.
იმედად, ლოცვად გიტოვებთ ჩემ ხმას, ნუ დამივიწყებთ „წინწყაროს“ პატრონს, ნუ მიმატოვებთ საფლავში მარტოს.
გიტოვებთ ჩემს ხმას ისე ვით ანდერძს, ჩემი ხმა იყო ხატივით სუფთა და ამიტომაც დავჭირდი უფალს! |


