|
დრო აღარ გვრჩება… აღარ… თანაზიარებისთვის. ეს იგივეა, ყვავილი რომ ვერ პოულობს გასაშლელ ადგილს და გაშლამდე დაიწყებს ჭკნობას.
გარდა შენი სიყვარულისა?! მარტის უდაბნოს გაზაფხულის ცები მორწყავენ, შენ ხომ ყოველთვის და ყველგან მელი, სულ უმიზეზო და გულმოწყალე. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


