|
თოვლი ადევს გადაკრეფილ ვაზებსა და ყანას, ეზო-ეზო ჩინარები სანთლებივით დგანან, ჩვენი, ძველი სიყვარული გაგახსენდა განა?
ეზოსა და ბილიკს, გულში ცეცხლი გიზგიზებდა. თოვლიც იყო თბილი და ვხვდებოდით ალვის ხესთან ყოველ, ყოველ დილით.
ამ ყინვაზე მწველი, მახსოვს შენი თეთრი, თეთრი, თოვლზე თეთრი ხელი... ახლაც მოდი, სოფლის ბოლოს, ალვის ხესთან გელი. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


