|
მათრია წუთისოფელმა, როგორც გრიგალმა ღრუბელი; ოხვრა და კვნესით ვატარე სევდების მძიმე უღელი.
მენატრებოდა საფლავი; ვერ გავიკვლიე ნორჩმა გზა, დავკარგე ბედის ვარსკვლავი.
ქოქოლა გადავაყარე, ამითვალწუნა ქვეყანამ, აღარსად მომცა სამარე.
გული მარად ჟამს მწუხარი... მკითხველო, სიცოცხლე მწირსა, შენდობა მაინც უთხარი!.. |


