|
"გადმოვიხედავ ახოო, ველიანო და ტყიანო, ვერ გხედავ ჩემო ლამაზო, ლურჯთვალა, ყვითელთმიანო." ხალხური
ეს მერამდენედ დავლახე, ახოს თავ, გორებ ტყიანი, კვლავ არ სჩანს მონატრებული, ლურჯთვალა, ყვითელთმიანი.
აღარ ყვაობენ იანი... ფიქრი გამკენწლავს მალიმალ, ნუთუ მე ვიყავ გვიანი.
დღეს დამიბნელებ მზიანსა, ოღონდაც მაგას ნუ მეტყვი, გულში ნუ დამკრავ ტყვიასა.
თავს რამეს მავსწევ ზიანსა, მემრ გქონდას ჩემი ცოდოი, დადაგულს, თვალცრემლიანსა.
პირით მზევ, გულით ქვიანო. სადა ხარ ყვითელდალალა, მოლურჯო თვალებიანო... |


