|
შეჰხედეთ ერთი ღრუბელსა, როგორ თავხედობს წყეული! სწადიან შთანთქას, გააქროს მზის სხივი გამოსრეული. წინ ეღობება მნათობსა ეგ უბადრუკი, წყეული!
მისი ბედკრული სხეული. არ იშლის წესსა ღვთიურსა ქვეყნის გათბობას ჩვეული.
მზის სხივი გადმონთხეული. თავს უკრავს მადლობის ნიშნად ვარდი, ნორჩს ყლორტზე რწეული.
ბულბულის ენა გრძნეული; ქვესკნელში ეძებს საფარსა ღრუბელი გამოქცეული. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


