|
იყო ტიციან და იყო გოგლა - გვაქვს კარატები ამ საუკუნით, მაგრამ სხვა იყო ტიტანის ოხვრა - წელებგადმოყრილ ლომის ბუხუნი.
ბედნიერებას ასე ჰპოვებდა, თოთხმეტი ჰქონდა შიგ გულში დაშნა - სისხლის გუბეებს გზაზე სტოვებდა.
ცა - გულუბრყვილო და მოწმენდილი! გმადლობ, თავს მადგას იგი ტიტანი, შენი საჭრეთლით გამოკვეთილი!
ანუ თუ სადმე პროსპექტი არი. დიდ პარაკლისზე შევყაროთ ხალხი და ცას შევუდგათ ოცმეტრიანი! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


