|
დრომ ბევრი რამე აქცია ზღაპრად, ცხოვრება მიდის ძველი გზით, მდორედ. ვერ მამჩნევთ, თორემ ყველაზე მძაფრად. ჩემს მარტოობას მაშინ ვგრძნობ სწორედ:
(თქვენ ამის მიზეზს ნურასდროს მკითხავთ). ერთს გეტყვით: თქვენი იმედი ქვეყნად - მაქვს! მქონდა! კვლავაც მექნება დიდხანს! |


