|
სად წასულხარ, სად გივლია, ვერ გპოულობ ჩემო შვინდავ! ეს ცხოვრები ნუთუ ასე უღიმღამოდ გამიფრინდა?!
რა ზმანება იყო? ნუთუ ბოლო მალე მოეღება სულის ჩქროლვასა და რუდუნს?
არის უკვე მზარეულის დანასავით გაცვეთილი, ნახმარი და გალეული?
წარსულის რომ იმკის ნაყოფს, ქუჩაში რომ მიაბიჯებს და თავისთვის ლაპარაკობს.
რა ზმანება იყო? ნუთუ ბოლო მალე მოეღება სულის ჩქროლვასა და რუდუნს?
გული ჩემი დაკოდილი და შენი ხმა სულს მიწეწდა რეგტაიმის აკორდივით...
საიმედოდ, საოცნებოდ და შენ შემრჩი ამ ცხოვრების სიზმრით დღემდე გაოგნებულს.
მხოლოდ სახარულის ექო, რომ ღიმილი შენს სახეზე ძლივს მოსული არ გამექრო... |
| პოეზიის გვერდი • • • |


